اسب 1393

۱۳۹۳/۱/۲۰ شماره ثبت ۳۰۴۲۱۶

اسبی
که می چمد چموش
رویای چند سالگی ام را
تَرک زین خود دارد؟!
که دنیاهرقدرهم خاکش شیرین باشد
بازگدار غریبی ست.
حالا
زانو زده ام کنار رودی

که یاد های بی شماری

درحباب های خاطرش
محو می گردند!
(چه کوچش رستاخیز مندی؟!)
یا محول الحول والاحول!
حلول برزخی من را باش؟!
اکنون
که یک دستم نخل و
دست دیگرم بلوتی شده است؛
درابتدای فروردینی که تمامی روزهایش
اسبی
با یال های افروخته از مِه
به تگ تقویم شمسی ام را
ورق می زند
و سواری که دیگر من نیستم
با دستانی نامتقارن و
آن "هایی" که از زمین برمی خیزد
های...های...های...
به رود نیاکانم !
ه...ا...ی...
که دنیا
گذار غریبی بود
با اسب شوخی که در تَرک خود
مرا
به کام سال های بی بازگشت
می کشاند.