قدیمی‌ترین نوشته ی مفصل تاریخ‌دار: 《فارسی عبری》، که باقی است، سند معامله‌ای است که در سال ۱۳۳۲ سلوکی معادل ۱۰۲۱ میلادی و ۴۱۲ قمری در هورمشیر(اهواز) نوشته شده و ظاهراً به گویش محلی جنوب غربی ایران یعنی فارس و خوزستان[بختیاری] است و مقایسه آن با متون پهلوی که مقارن همین زمان و در ناحیه ایران تالیف شده و همچنین مقایسه فارسی دری این زمان نکته‌های مهمی را درباره زبانشناسی ایران در قرون نخستین اسلامی آشکار می‌کند. متن سند مزبور که در قسمت کتاب‌های شرقی کتابخانه بودلیان آکسفورد به شمارهMS Heb.b12.fol.24 ضبط شده با نقل به حروف فارسی چنین است:

۱. ایدون بود اَ پیش ی اینان شاهدان ی خطمان اَزیر محضر نبشه هِست پَ هور مشیر شهری

۲. از جمله خوزستان کو ایستاده هست اور رودی اولای پَ ماهیان یَشباط سال الف ش ل ب لمنین شطروت